کوپه شماره ۴

صبوری

2007-02-11T11:19:00.000+03:30

صبوری می کنم تا کوه سنگی اشک غم ریزد
صبوری می کنم تا ناله ها از سنگ برخیزد
صبوری می کنم تا صبرم از صبرم زند
فریادصبوری می کنم تا ظلم آشوبد از این بیداد
* * *
صبوری می کنم با تو
صبوری می کنم تا تو
* * *
صبوری می کنم تا آخر ِ تقدیری ام تا مرگ
صبوری می کنم تا آخرین فریاد زرد برگ
صبوری می کنم تا جرعه پایانی بودن
صبوری می کنم تا مرز بی برگشت فرسودن
* * *
صبوری می کنم با تو
صبوری می کنم تا تو
* * *
اگر تن پوشم از درد و اگر آوازم از آه است
اگر روز و شبم قاب شکستن های بیگاه است
اگر هر پاره ام پایان،اگر بی تار و بی پودم
اگر تصویری از هیچم به پای هیچ فرسودم
* * *
صبوری می کنم با تو
صبوری می کنم تا تو
* * *
نه از سنگم ، نه از کوهم، نه یعقوبم نه ایوبم
نه ابراهیم ِ در آتش، نه عیسایم نه مصلوبم
منم خاکی ترین انسان که مجروح دل خویشم
به جز صبری جنون آسا نمی دانم ...نیندیشم

my last post

2006-10-12T13:19:00.000+03:30

this is my last post for this weblog.thank you from allthink that reading this weblog.
bye forever!!

ترانه هایی برای کودکی گمشده ام

2006-09-26T20:01:00.001+03:30

در پس سرودن تلخ ترین ترانه ها ناگهان با پیشنهاد سرودن برای بچه ها روبرو شدم!به واسطه یکی از دوستانم که از راز حالا عمومی شده ترانه گفتنم آگاه است ماموریت پیدا کرده ام که برای یک مجموعه برنامه ویژه خردسالان که قرار است از سیمای محلی پخش شود ترانه بگویم.

برای من که زیاد در کودکی ،بچگی نکردم و خیلی زود پرتاب شدم به دنیای آدم بزرگ ها تجربه شاقی است.این روزها دارم کودکی ام را به خودم یادآور می شوم! کودکی گمشده من!کودکی معصومانه ای که به گمانم در حقش ستم روا داشته ام.فرصت سرودن برای بچه ها در واقع این روزها فرصتی برای بازیافتن کودک درونم و توجه به این موجود مظلوم شده است.موجودی که گاهی اوقات احساس می کنم گوشه اتاق زانو در بغل گرفته و با دلخوری مرا می نگرد

نام برنامه ای که قرار است برایش ترانه بگویم آفتاب گردان است وامروز این ترانه را به عنوان تیتراژ اول آن و اولین تجربه سرودن برای بچه های 3-4 ساله نوشتم.

خورشید تن طلایی،پیرهن صبح و پوشید

زمین و آفتابی کرد به روی دنیا خندید

با دست مهربونش ، پنجره ها رو واکرد

:با شادی و ترانه، بچه ها رو صدا کرد

«آهای آهای گلهای قشنگ آفتاب گردون»

بیان بیان تماشا، من اومدم خونه تون

از را ه دوری میام از ماه و از ستاره

برای دیدن تو...بچه آتیش پاره!!

* * *

خورشید خانوم می شینه رو موج رنگین کمون

بیاد که مهمونیه تو باغ آفتاب گردون

نامه لیلی نیکونظر به ایرج جنتی عطایی:استاد !ما از تو می گذریم

2006-09-26T19:50:00.000+03:30

نامه لیلی نیکونظر...

جلسه خانه ترانه در توتم

2006-09-08T23:47:00.000+03:30

این پست رو به دو دلیل می نویسم:

1- اصلاح پست پیشینم در مورد خانه ترانه و ذکر این نکته که راه اندازی این خانه یه همت دوستانم در انجمن ادبی توتم ممکن شده است.

2- قرار بود دیروز اولین جلسه خانه ترانه برگزار شود که متاسفانه نتونستم در اون شرکت کنم.به محض دریافت خبر این جلسه باخبرتان می کنم.

خودکشی

2006-08-23T22:44:00.000+03:30

نه شبی خواهد ماند
و نه ستاره ای در آن
و این گونه جهان را با بار تحمل ناپذیرش ترک خواهم کرد
اهرام و مدال ها با همه شکوهشان
سرزمین ها و چهره ها و همه گذشته
با خاطره هایشان محو می شوند
همه تاریخ را به غبار بدل می کنم
و حتی از غبار نیز جز غباری باقی نمی ماند
ایستاده ام به تماشای آخرین غروب
و به آواز آخرین پرنده گوش سپرده ام
می روم
و چیزی برای کسی بر جای نخواهم گذاشت

خورخه لوییس بورخس / ترجمه آزاد از متن لاتین

خانه ترانه در قزوين

2006-08-23T19:09:00.000+03:30

بالاخره به همت و پيگيري دوستان خوبم در انجمن ادبي ققنوس ، قراره هفته آينده اولين جلسه خانه ترانه با حضور ترانه سرايان قزويني در خانه تشكل هاي غير دولتي برگزار بشه.به هر حال اميدوارم اين اتفاق دوست داشتني عاقبت رخ بده و دوستان ترانه سرا صاحب كاشانه اي مشترك بشن.
از همه علاقمنداني كه دستي در سرودن ترانه هم دارند دعوت مي شه با فرستادن مشخصات خودشون بهtaranehayeman@yahoo.com آمادگي شون رو براي شركت در اين جلسه اعلام كنند.

زبان مشترک

2006-08-11T18:25:00.000+03:30

گریه ی تو ابروبه گریه انداخت

گریه ی توهزار تا رودخونه ساخت

توگریه کردی و همین ترانه

با گریه ی تو قافیه هاش وباخت

وقتی توگریه می کنی انگاری

تموم دنیا پر هق هق می شه

گریه نکن ای توبه کرده از عشق

با گریه ی تو سنگ هم عاشق می شه

لعنت به هر چی تورو به گریه انداخت

به هر چی که چشمات و بارونی کرد

به هر چی که پرنده چشمات و

از آسمون گرفت و زندونی کرد

وقتی تو گریه می کنی...گل نور

تو کوچه های شب بغل بغل نیست

شب از غم گریه ی تو می میره

با گریه ی تو...شب،شب غزل نیست

هم گریه قدیمی آشنا

گریه نکن همینه رسم دنیا

رسمش همینه که حالا گریه مون

زبون مشترک شده بین ما

گریه توغمگین ترین ترانه س

برای عابرای کوچه غم

ابرای خسته گریه شون می گیره

سر می ذارن وقتی رو شونه هم

اگه می خوای بغض هزار سالت و

برای این کویر خسته بشکن

اما بدون دل شنی ش می گیره

تن کویر ...یعنی دل خود من

نه تو کتابا خوندم و نه تو شعر

اما تویک شب ماه نو در میاد

موسیقی خنده هامون می پیچه

تا میدون شهری که می شه آزاد

حافظ ،گزارش مي دهد!!

2006-08-08T17:01:00.000+03:30

سنت تفال ، سنتي هم پا با تاريخ ادبيات ايرانيان است.چه پيش ا زآن كه حافظ غزليات الهام بخش و پيشگويانه اش را بسرايد و به لسان الغيب شهره شود ،ايرانيان به شاهنامه حكيم توس تفال مي زدند و صرفه و صلاح كار خويش را از روايت بزرگ فردوسي مي جستند.رسم تفال البته تنها در ميان ايرانيان رايج نيست.چرا كه مسيحيان قرن هاست بر انجيل تفال مي زنند .تفال بر اشعار گوته هم در ميان برخي ملل به وي‍ژه آلماني ها رواج دارد.

در برخي موارد اعتقاد يا عدم اعتقاد به فرايند تفال مي تواند در نتيجه حاصله و دريافت پيام مرتبط با نيت موثر باشد.به هر حال گاهي درخور بودن فال با حال و روز نيت كننده شگفت آور است به گونه اي كه گويا حاصل تفال نمايان شدن گزارشي از حال و روز نيت كننده است.در اين ميان بايد از حافظ به عنوان بهترين گزارشگر آن چه كه بر نيت كننده نام مي گذرد نام برد.

امروز آن هنگام كه در گشودن برخي گره هاي كور زندگي ام درمانده شده بودم به حافظ پناه بردم و ايمان يافتم كه حافظ گزارشگر احوال مخاطبانش است:

گر بود عمر به ميخانه رسم بار دگر

به جز از خدمت رندان نكنم كار دگر

خرم آن روز كه با ديده گريان بروم

تا زنم آب در ميكده، يك بار دگر

معرفت نيست در اين قوم...خدا را سببي

تا برم گوهر خود را به خريدار دگر

يار اگر رفت و حق صحبت ديرين نشناخت

حاش لله كه روم من زپي يار دگر

گر مساعد شودم دايره چرخ كبود

هم بدست آورمش باز به پرگار دگر

عافيت مي طلبد خاطرم ار بگذارند

غمزه شوخش و آن طره طرار دگر!

راز سربسته ما بين كه به دستان گفتند

هر زمان با دف و ني بر سر بازار دگر

هر دم از درد بنالم كه فلك هر ساعت

كندم قصد دل ريش به آزار دگر

بازگويم نه در اين واقعه ،حافظ تنهاست

غرقه گشتند در اين باديه بسيار دگر

‍‍

گناه

2006-07-29T19:52:00.000+03:30

هیچکی اندازه این پنجره ها ،غربت چشمام و باور نداره
عکس من تو قاب شیشه ایش می گه شعر غم که بیت آخر نداره
هیچکی اندازه این کوچه تنگ واسه دلتنگی من آغوش نشد
هیچکی آواره تر از این دل من رونده از شهر و خونه به دوش نشد
هیچکی پیدا نشدش تا بگیره از تنم تنهایی و حسرت و درد
سرنوشت نقش شب و سیاهی رو روی دیوار تنم نقاشی کرد
هیچکی اندازه این چاردیواری شعرای کهنه مو از بر نداره
سقف تاریک و ترک خورده اون تن شکسته هامو یادم میاره
هیچکی پیدا نشدش حتی خدا هیچکی حتی تو کتاب قصه ها
کی میگه یک نفر از راه می رسه روی جاده جای پایی نیست به جا
***
من ساده فکر می کردم تو یه روز غربت چشمامو باور می کنی
جای این چاردیواری یا جای این کوچه تنگ شعر تنهایی مو ازبر می کنی
کاش می دونستم تو هم یه آجری توی دیواری که سد راهمه
با تو بودن ،بودن دیوونه وار اولین و آخرین گناهمه

فقر

2006-02-09T22:40:00.000+03:30

از رنجی خسته ام که از آن ِ من نیست

بر خاکی نشسته ام که از آن ی من نیست

با نامی زیسته ام که از آن ِ من نیست

از دردی گریسته ام که از آن ِ من نیست

از لذتی جان گرفته ام که از آن ِ من نیست

به مرگی جان می سپارم که از آن ِ من نیست!!

احمد شاملو/باغ آینه/1338

مشق شب

2006-02-09T22:35:00.000+03:30

گذشته ها گذشته...کاش می آموختم این درس را...کاش آموزگار کودکی هایم جریمه ام می کرد تا همین تکلمه را هزار بار و در هزاردفتر کاهی مشق بنویسم:
گذشته ها گذشته... گذشته ها گذشته... گذشته ها گذشته... گذشته ها گذشته... گذشته ها گذشته... گذشته ها گذشته... گذشته ها گذشته... گذشته ها گذشته... گذشته ها گذشته... گذشته ها گذشته... گذشته ها گذشته...گذشته ها گذشته... گذشته ها گذشته... و ...

برای خواندن ترانه های جدید من ...!؟

2006-02-09T12:36:00.000+03:30

قابل توجه دوستان و همسفرانی که ترانه های من را پیگیری می کنند.

با فرستادن پیامی به taranehayeman@yahoo.com و درج نشانی پست اینترنتی تان ،تازه ترین ترانه های من را دریافت خواهید کرد.

پیروز باشید.

ترانه امروز

2006-01-11T22:02:00.000+03:30

شمس الدین محمد حافظ شیرازی

سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی
دل زتنهایی به جان آمد خدا را هم دمی
چشم آسایش که دارد از سپهر تیزرو
ساقیا!جامی به من ده تا بیاسایم دمی
زیرکی را گفتم : « این احوال بین»...خندید و گفت:
« صعب روزی ... بوالعجب کاری...پریشان عالمی!»
سوختم در چاه صبر از بهر آن شمع چو گل
شاه ترکان فارغ است از حال ما ، کو رستمی؟
در طریق عشق بازی ،امن و آسایش خطاست
ریش باد آن دل که با درد تو خواهد مرحمی
اهل کام و ناز را در کوی رندی ، راه نیست
رهروی باید جهان سوزی، نه خامی... بی غمی!
آدمی در عالم خاکی نمی آید به دست
عالمی دیگر بباید ساخت...وز نو آدمی
خیز تا خاطر بدان ترک سمرقندی دهیم
کز نسیمش ، بوی جوی مولیان آید همی
گریه ی حافظ چه سنجد پیش استعنای عشق
کاندرین دریا نماید هفت دریا، شبنمی!

مسافران بدون بلیط کوپه شماره 4

2006-01-11T15:49:00.000+03:30

متأسفانه به تازگی از سوی یک دوست مطلع شدم که برخی از گروه های موسیقی بدون اجازه اقدام به استفاده از ترانه های منتشر شده ام در «کوپه شماره 4» و وبلاگ « ترانه های من» کرده اند و تاسف بارتر آن که برخی از این گروه ها موفق به اخذ مجوز از سوی وزارت ارشاد نیز شده اند.
به همین دلیل از این پس علی رغم خواسته قلبی ام از انتشار ترانه های تازه ام در این وبلاگ خودداری خواهم کرد.
بر این اساس احتمالا ً این وبلاگ کمتر از گذشته به روز خواهد شد.

معنای عشق

2005-11-28T11:23:00.000+03:30

دریافتن دوباره معنای عشق در روزهایی که سخت است و سخت است و سخت غنیمتی است...اما آیا این بار توانسته ام درست معنایش کنم یا بهتر بگویم درست معنایش را بفهمم...؟

عشق یعنی تن به آتیش کشیدن
مثل حوا سیب و از شاخه چیدن
دل به دریا زدن و موج به موج
تا به صخره های سنگی رسیدن

عشق یعنی دو تا بال رو شونه ها
قبله مقدس دیوونه ها
سقفی از جنس بلور یه سرپناه
برای آواره ها...ویرونه ها

بازی عشق نه به این آسونیه
عشق هنوزم درد بی درمونیه
اون که تن می ده به راه عاشقی
هم رها می شه و هم زندونیه
* * *
عشق یعنی یه معمای بزرگ
که جوابش توی چشمای توئه
یعنی رفتن تا همیشه اون جا که
امتداد دور جاپای توئه

عشق یعنی فصل پنجم که یه روز
شکل پاییز و یه روز بهاریه
گاهی لمس خورشید تابستونه
یا زمستون ِ چشم انتظاریه

بازی عشق نه به این آسونیه
عشق هنوزم درد بی درمونیه
اون که تن می ده به راه عاشقی
هم رها می شه و هم زندونیه
* * *
وقتی بارون سر اومدن داره
صدای خوبت و یادم میاره
انگاری معنای عشق از آسمون
از« کتاب لغت» ابرا می باره

صد تا دیو با صد طلسم تو راه عشق
چشم به راهن یه مسافر برسه
روی هر شاخه نشسته صد کلاغ
تا صدای خوب شاعر برسه

عشق یعنی گریه کردن یه مرد
یعنی جنگیدن مردونه زن
یعنی من شبیه اوج تو شدن
یعنی تو شبیه اوج من شدن

بازی عشق نه به این آسونیه
عشق هنوزم درد بی درمونیه
اون که تن می ده به راه عاشقی
هم رها می شه و هم زندونیه
* * *
وقتی شب چشمک محرمانه زد
توی کوچه بارون ترانه زد
لحظه غریب عاشق شدنه
وقتشه که فال عاشقانه زد

باید از تو گفت دوباره از تو گفت
بازم آخر ترانه جدید
مگه می شه عشق و معنا کرد و باز
عاقبت به اسم خوبت نرسید

عشق یعنی موسیقی اسم تو
ساده اما تا ابد شنیدنی
یعنی تو که بی بهانه، بی دلیل
بهترین دلیل عاشق شدنی

...نمی رسد

2005-10-22T02:28:00.000+03:30

این قصه ها که به پایان نمی رسد
این کوچه ها به خیابان نمی رسد
چشم امید نیست به فانوس جستجو
نوبت به رخ نمودن انسان نمی رسد
آیا خدا هنوز این حوالی ست
شک های ما که به ایمان نمی رسد
از چشم های خسته مباد انتظار اشک
از ابر های خسته که باران نمی رسد
فردای روز آخر اسفند ماه ما
پاییز می رسد...بهاران نمی رسد!

گزارش بی بی سی از پنجمين جشنواره ترانه های شرق در سمرقند

2005-08-27T15:48:00.000+04:30

http://www.bbc.co.uk/persian/arts/story/2005/08/050826_pm-mj-taraneh-fest.shtml

اعتراض بی سابقه ابراهیم حامدی به ترانه سرایی لس آنجلسی

2005-08-22T15:08:00.000+04:30

ابراهیم حامدی در گفتگویی با شبکه جام جم اینترنشنال به طرز بی سابقه ای از ترانه سرایی و صنعت موسیقی لس آنجلسی انتقاد کرد.
ابی در این گفتگو عنوان کرد، ترانه سرایی روز به روز به سمت بی مایگی و بی معنایی حرکت می کند و جز مثلث جادویی ترانه سرایی(ایرج جنتی عطایی،ادلان سرافراز و شهیار قنبری ) ، کورسویی در این وادی به چشم نمی آید.
وی همچنین نسبت به عملکرد کمپانی های موزیک در ایالات متحده به شدت اعتراض کرد و گفت: از نگاه این کمپانی ها ، ترانه خوب و بد تمایزی ندارد و مهم تر از آن ها کار در آمد زا و پول ساز است ،به همین خاطر هر روز شاهد تولد ترانه های ناقص الخلقه هستیم.
حامدی در ادامه به تقدیر از ترانه سرایان جوان داخل ایران پرداخت و گفت:به نظر می رسد ریشه ترانه سرایی شکوهمند و ماندگار هنوز در ایران خشک نشده است.

به خاطر احمد شاملو و مرگش!!

2005-07-26T22:32:00.000+04:30

کژ و مژ و بی انتها
به طول زمان های پیش و پس
ستون استخوان ها
چشم خانه ها ،تهی
دنده ها عریان
دهان
یکی برنامده فریاد
فرو ریخته دندان ها همه،
سوت خارج خوان ترانه ی روزگاران از یاد رفته
در وزش باد کهن
فرو نستاده هنوز
از کی ِ باستان
باد اعصار کهن در جمجمه های روفته
بر ستون بی انتهای آهکین
فرو شده در ماسه های انتظاری بدوی.
دفتر های سپید بی گناهی
به تشتی چوبین
بر سر
معطل مانده بر دروازه ی عبور:
نخِ پرکی چرکین
بر سوراخ جوال دوزی.

اما خیال ات را هنوز
فراگرد بسترم ،حضوری به کمال بود
از آن پیش تر که خواب ام به ژرفاهای ژرف اندر کشد.
گفتم اینک ترجمان حیات
تا قیلوله را بی بایست نپنداری.

آن گاه دانستم
که مرگ
پایان نیست.

احمد شاملو/حدیث بی قراری ماهان/1378

همه آن چیزی که از گوگوش می خواهید

2005-07-18T17:21:00.000+04:30

فائقه آتشین _گوگوش_ ماندگار کننده بخش بزرگ و بسیار ارزشمندی از تاریخ طلایی ترانه و ترانه سرایی در دهه 40 و 50 است.اگر در این مورد شک دارید به وب سایت گوگوش مراجعه کنید.تمام آثار آتشین در این پایگاه حرفه ای قابل دانلود است.منظور از تمام آثار واقعا تمام آثار است حتی آثار نایابی مثل تاکسی و یا جاده هراز که شنیدنشان قابل لطف است.

سکوت

2005-05-27T22:22:00.000+04:30

چه ترانه ها سرودیم که سکوت
مهر باطل زده روشون بی صدا
پر پرواز ترانه های ما
زخمی تیر بد تیرکمونا

کهنه شد تو سالنمای سال خون
شعرایی که بوی بارون می دادن
اگه بغض ابر سنگی نبودن
رنگ بارون به بیابون می دادن

آه سکوت...سکوت لعنتی
آه سکوت...سکوت لعنتی

یه دریچه که که تا ترانه ها
از اون جا تا ته پرواز بپرن
برگای برنده رو شکار کنن
بازی بزرگ عشق و ببرن

این ترانه باز بی آواز می مونه
آخه هیچکی شعر عشق نمی خونه
قانون شهر مترسکا می گه
هر کی آواز بخونه تو زندونه

آه سکوت ...سکوت لعنتی
آه سکوت ...سکوت لعنتی
(تیر 1381)

ترانه امروز

2005-03-28T22:49:00.000+04:30

غم ، جمله ، نصیب چرخ خم بایستی
یا با غم من صبر بهم بایستی
یا مایه غم چو عمر کم بایستی
یا عمر به اندازه غم بایستی
ابوسعید ابوالخیر

لینک روز:مروری بر ترانه سرایی معاصر ایران

2005-03-27T11:11:00.000+04:30

http://www.7sang.com/mag/2005/03/21/criticism-siamak_bahramparvar_song_closeup.html

فال امسال من

2005-03-27T10:52:00.000+04:30

چند سالی است که عادتم شده نوروز،برای خودم و دوستان نزدیکم که سرنوشتشان برایم مثل فرجام خودم مهم است ،با یاری از حافظ، فال سال می گیرم.البته بحث در مورد کیفیت اعتقاد من به تفال زدن به دیوان خواجه کمی طولانی است با این حال در این چند سال معمولا حافظ به خوبی از عهده تفسیر و شاید پیش بینی آن چه که در طول سال بر صاحب فال می گذرد برآمده است.
با این تفاسیر شاید کنجکاو شده باشید از فال امسال من آگاه شوید!
این هم فال امسالم:
گوهر مخزن اسرار همان است که بود
حقه مهر بدان نام و نشان است که بود
عاشقان زمره ارباب امانت باشند
لاجرم چشم گوهر بار همان است که بود
از صبا پرس که ما را همه شب تا دم صبح
بوی زلف تو همان مونس جان است که بود
طالب لعل و گوهر نیست وگرنه خورشید
همچنان در عمل کان و مکان است که بود
کشته غمزه خود را به زیارت دریاب
زان که بیچاره همان دل نگران است که بود
رنگ خون دل ما را که نهان می داری
همچنان در لب لعل تو عیان است که بود
زلف هندوی تو گفتم که دگر ره نزند
سال ها رفت بدان سیرت و سان است که بود
حافظا باز نما قصه خونابه چشم
که بر این چشمه همان آب روان است که بود

آی عشق !رنگ آشنایت پیدا نیست...

2005-03-15T00:26:00.000+03:30

همیشه به واژه ها مشکوکم...به تعابیر و مفاهیم نیز...به ویژه به این « سه حرف ساده میان تهی»(1)...به «عشق»!! جالب آن که شاید بیش از هر واژه دیگری از عشق گفته اند و سروده اند و آفریده اند.اما نمی دانم چرا آن چه که ازآن می توان به عینیت عشق نام برد تا این اندازه با ذهنیتی که در ورای این همه نوشتنی و گفتنی و خلق شدنی ،معصومانه موج می زند متفاوت است.
آیا عشق باری است بر دوش یا دستی که باری را از دوش می ستاند؟ آیا عشق در بند شدن است یا رها شدن؟ سکون است یا شور حرکت؟ کمال است یا زوال؟ نسیان است یا یاد آوری؟ گم کردن است یا یافتن؟...
من عشق را این گونه می بینم...این گونه یافته ام...این گونه به من و ما آموخته اند. تقید روح و جسم و جان نه آزادی...فرمول عشق این گونه استحاله شده است و اگر به این فرمول پای نبندی می بازی...چه بگویم...درد دلم را پیش از این کسی دیگر درد مندانه تر ازمن سروده است:

همه
لرزش دست و دلم ازآن بود
که عشق
پناهی گردد
پروازی نه
گریزگاهی گردد

آی عشق!آی عشق!
چهره آبی ات پیدا نیست

و خنکای مرحمی
بر شعله ی زخمی
نه شور شعله
بر سرمای درون

آی عشق!آی عشق!
چهره سرخ ات پیدا نیست

غبار تیره ی تسکینی
بر حضور وهن
دنج رهایی
بر گریز حضور

سیاهی بر آرامش آبی
و سبزه برگچه بر ارغوان

آی عشق!آی عشق!
رنگ آشنایت
پیدا نیست!

احمد شاملو/دفتر شعر ابراهیم در آتش
--------------------------------------------------------------------------------------------
1-اشاره به سروده ای از قیصر امین پور:از تمام راز و رمز عشق/جز همین سه حرف/جز همین سه حرف ساده میان تهی/چیز دیگری سرم نمی شود/من سرم نمی شود/ولی.../راستی /دلم/که می شود!

برای امسال و سال های پیشین من!

2005-03-11T22:05:00.000+03:30

هر دم دردی از پی دردی ای سال
با این تن ناتوان چه کردی ای سال؟
رفتی و گذشتن تو یک عمر گذشت
صد سال سیاه برنگردی ای سال

قیصر امین پور/مجموعه گل ها همه آفتابگردانند/انتشارات مروارید

تفاوت

2005-03-11T22:02:00.000+03:30

ترانه ای ناتمام که شاید فرصتی برای تمامش نباشد

اگر دریا همه کشتی هایش را به تو هدیه کند
من به تو سفر را هدیه می کنم
نزار قبانی

اگه دست آسمون ابرای روی گونه شو به تو هدیه می کنه
من به تو بارون و هدیه می کنم
اگه شب روشنی یه فانوس و چراغ راهت می کنه
من به آسمون تو...ماه مهربون و هدیه می کنم

اگه دریا آبی شو...اگه جنگل رنگ سبز پیرهن بهاری شو
به تو پیشکش می کنه
من به دفترچه نقاشی تو
رنگای رنگین کمون و هدیه می کنم

آره این تفاوت عشق من ِ با دیگرون
اما تو هستی تو فکر یکی از ما بهترون!!

اگه آسمون یه روز پرنده های زیر سقف نیلوفری شو
پیش کش آسمون بلند چشمات بکنه
من به تو تجربه پرواز و هدیه می کنم
اگه پیدا شه یکی که اسم شب رو با تو با زمزمه نجوا بکنه
من به تو کلید صندوقچه راز و هدیه می کنم

آره این تفاوت عشق من ِ با دیگرون
اما تو هستی تو فکر یکی از ما بهترون!!

ای تو!

2005-02-07T16:01:00.000+03:30

ای از همه گذشته...ای از همه بریده
ای بغض ناشکسته...ای حرف ناشنیده
اندوه تو مرا برد تا انزوای محکوم
ای بی گناه ظالم...ای پرگناه معصوم
آه ای خدای دیروز...آه ای یقین شداد
من تکیه داده بر تو...تو تکیه داده بر باد

حیرانی

2004-12-24T18:31:00.000+03:30

فرقی نمی کند حکایت ما...حکایت ما حکایت شب و روز نیست...شاید اما به تمامی حکایت شب باشد.روایت ما روایت پاییز و بهار نیست شاید به تمامی داستان پاییز باشد.ای کاش قصه ما قصه سیاهی و سپیدی بود.شاید آن گاه...

اردلان سرفراز
تو حیرانی در این هنگامه من هم از تو حیران تر
تو در آغاز آبادی...منم هر لحظه ویران تر
در این بن بست ظلمانی رهایی را چه می دانی
فرار از خود به سوی غم و یا از غم گریزان تر
اگر از راه برگردیم سراپا حسرت و دردیم
گذشتن، مرگ... ماندن، درد کدامین است آسان تر؟
کدامین پیک را گویم که من هم از تو می جویم
نشانت را، بماندم بی خبرهرآن پریشان تر
در این تنهایی ممتد فقط دست تو بر در زد
ندیدم از تو ای دیر آمده ناخوانده مهمانتر

خانه ترانه در شهر من

2004-12-20T01:16:00.000+03:30

خانه ترانه قزوین به زودی تاسیس می شود.این اولین تلاش من و دوستانم برای راه اندازی خانه ترانه در شهرهای مختلف است دوستان ترانه سرایی که در شهرهای دیگه ای جز شهر من زندگی می کنند می تونن برای آغاز مراحل شکل دهی خانه ترانه درشهرشان با وبلاگ من در تماس باشند.ببخشید که یه کمی رسمی شد

ضمنا وبلاگ خانه ترانه نیز به زودی راه اندازی میشه.

بیست و چهار سالگی من

2004-11-04T17:11:00.000+03:30

امروز بیست وچهارساله شدم...در میانه آبان ماه...در دل پاییز.و چه تقارنی است نیک که سال نوی تن من از دل پاییز آغاز می شود.یک بار به خاطر سالروز میلاد عزیزی برایش نوشته بودم:روز تولد آدم ها روز عجیبی ست...روزی فقط و فقط برای خود تو...روزی که آدم احساس تنهایی عجیبی می کند و یک آن از میان آن همه همهمه و غوغا به تصویر خودش در آیینه نگاه میکند.به بهار ها و تابستانها و پاییز ها و زمستان هایی که گذشته و فردایی که در پیش است...او نیز یک بار برایم جمله ای آشنا نوشته بود:هر آدمی که متولد می شود نشانگر آن است که خدا هنوز از انسان ناامید نشده است...آیا خدا هنوز به این تندیس بی احساس و به این روح و تن پر درد امید بسته است؟
امروز بیست وچهارساله شدم...در تنهایی خودم...برای خودم جشن تولد می گیرم و شمع های خاطره را فوت می کنم و کیک دلم را برای خودم و خودم برش می زنم...برای خودم تولد مبارک می خوانم و خودم را این گونه به ادامه دادنی چنین پر رنج راضی میکنم.
امروز بیست و جهارساله شدم و این خود معجزتی ست در ایامی که سخت است گاهی یک آن زیستن...من هنوز زنده ام...یک آدم زنده بیست و چهارساله که گویی هزار سال است دارد می جنگد تا بیست و چهار سالگی و بیسشت و پنج سالگی و ...اش را جشن بگیرد.
امروز بیست و چهار ساله شدم ...به همین سادگی و به همین سختی...
14 آبان ماه 1383

بزم غم

2004-11-03T20:37:00.000+03:30

سکوت سرد من...آری
حدیث مرگ فریاد است
صدای رفته بر دار و
سرود رفته از یاد است

* * *

من و ما روزگاری بود
که لبریز از سخن بودیم
در آن غوغا ندانستیم
اسیر ما و من بودیم
* * *

صدایی نیست حالا جز
صدای بی صدای ما
شکسته زیر پای بغض
غرور های های ما

* * *

نمانده شیشه و سنگی
برای شب شکستن باز
شکسته این شب سنگی
بلور شیشه پرواز
* * *

من وما و سکوت و شب
همیشه گرد هم جمعیم
همه منهای از شوریم
ولی در بزم غم جمعیم
* * *

کسی در ما نمی جوشد...کسی در ما نمی روید
کسی ما را نمی خواند...کسی ما را نمی جوید
* * *

مرا از من تهی کردند
تو را از هیچ اندودند
مرا با من به سر کردند
تو را با هیچ فرسودند

* * *
چه فرصت ها که بر باد و

چه مهلت ها که آخر شد
بنازم چرخ گردون را
که بد می گشت و بدتر شد

* * *
از آن جشن صدا و نور
نمانده قصه ای بر جا
کنون مرثیه می خوانند
به سوگ من...به سوگ ما

* * *
کسی در ما نمی گرید...لبی در ما نمی خندد
بر این تندیس بی احساس امیدی دل نمی بندد
* * *

اگر این قصه بی فرجام
اگر این شرح طولانی ست
حدیث کوچ تلخ ما
از آبادی به ویرانی ست

* * *
تو ای ویرانه تر از من
تو ای خنیاگر ماتم
به آواز سکوت سرد
برقصانم به بزم غم

شرمسار ترانه های بی هنگام خویش!

2004-11-03T18:47:00.000+03:30

(چرا به روز نمی کنم؟!)
ناچارم به این سووال تکراری این چند روزه پاسخ دهم.چرا وبلاگم را به روز نمی کنم؟چرا سکوت کرده ام؟گروهی با صراحت میگویند که به پایان رسیده ام و یا حداقل آن بخش از من که در کار سرودن و گفتن و ترانیدن-یعنی ترانه گفتن- است به پایان رسیده است.گروهی دیگر خوشبینانه نظر می دهند که این افت ها طبیعی ست و البته پس از آن نوبت خیزی بلند است.اما منِ درون من نگاهی دیگر دارد.منِ درون من در پی بزرگ شدن است.آدم های بزرگ بهانه های بزرگ برای هر کارشان دارند.با بهانه های بزرگ می نویسند.با بهانه های بزرگ خلق می کنند...چرا که این آدم ها غم هایشان بزرگ است و از علتی بزرگ سرچشمه م یگیرد.شادی هایشان نیز چنین است.این گونه است که اندوهشان به فرسودگی و افسردگی و شادیشان به ابتذال و هرزگی نمی گراید.عشق های آدم های بزرگ نیز بزرگ است...این گونه است که بزرگوارانه عشق می ورزند.اما آدم های کوچک همیشه شرمسار افعال بی هنگام خویشند.ترانه های بی هنگام...عشق های بی هنگام و توجیه ناپذیر...خشم گرفتن های بر سر هیچ...اندوه گین شدن ها و شاد بودن های پوچ...
من این روزها دارم بزرگ شدن را تمرین می کنم...به سختی که سخت است جوانه زدن از خاک سخت و سرد و روییدن در بستر یخ زده آفتاب ندیده...خیلی سخت!!
این گونه است که در جریان این ممارست نفس گیر تصمیم گرفتم تا ترانه پیشینم را از روی وب بردارم...چرا که از زبان آدمی کوچک سروده شده بود.آدمی که نمی تواند بزرگوارانه عشق بورزد باید هم آرزوی تن به تن قفس دادن همه وجودش شود.این آغاز این ممارست جان فرساست.تا آن هنگام که این تمرین تداوم دارد از من انتظار پر نوشتن و پرگفتن و به روز شدن را نداشته باشید.نمی خواهم دیگر پس از این شرمسار ترانه های بی هنگام خویش(1) باشم.
-------------------------------------------------
(1)عاشقان سرشکسته گذشتند/شرمسار ترانه های بی هنگام خویش/و کوچه ها بی صدا ماند و بی صدای پا.../احمد شاملو

نقد ترانه من در رادیو

2004-09-27T10:31:00.000+03:30

دوست خوب و نادیده ام ،آفتاب که به عنوان نویسنده با شبکه سراسری رادیو همکاری می کنند ،ترانه خواب و بیداری من را برای نقد در برنامه شب،شعر،شاعر که گویا دوشنبه شب ها از رادیو پخش می شود پیشنهاد داده اند.البته من با شیوه تایید برنامه ها در صدا و سیما آشنا هستم و تعجب نخواهم کرد که ترانه من مورد پذیرش برنامه سازان رادیو قرار نگیرد.به هر حال لازم دانستم از لطفی که دوست خوبم،آفتاب به من دارند سپاسگزاری کنم.

خواب و بیداری

2004-09-20T23:36:00.000+03:30

باز یکی بود یکی نبود...بازم یه قصه دروغ
بازم یه قصه واسه خواب...خواب چشای بی فروغ
بازم بخواب ای نازنین شاید که رویا ببینی
شاید تو خوابم که شده ،من و تو رو ما ببینی
تو شهر خواب آلوده ها،بیداری یعنی یه صدا
یه ساز ناکوک وسط موسیقی خمیازه ها
* * *
بخواب که بیداری مث شکنجه های زندونه
شبیه انتظار محکوم ِ به اعدام می مونه

نقاب بیداری زدن ،مردم شهر ِ خواب ناز
رو صورتک ها کشیدن نقاشی چشمای باز

برای خواب کردن روز،بازار قصه داغ داغ
قصه فانوس کشی و افسانه های بی چراغ
حرفای ممنوع و نزن،شعر ستاره رو نخون
می شکنه شیشه صدا با منطق یه تیر کمون

* * *
بخواب که بیداری مث شکنجه های زندونه
شبیه انتظار محکوم ِ به اعدام می مونه

درسوگ نگفتن ترانه تازه

2004-09-20T23:20:00.000+03:30

چگونه شعری تازه بگویم
یا ترانه ای نو سر دهم
وقتی که عشق فضیلتی نه آن چنان است که شعررا سزد
وترانه را امیدی نه آن چنان کودکانه که با لباس تازه واژه به شوق آید
چگونه به نو کردن کلمه برآیم
وقتی برای گفتن ِاز این همه درد
به واژه ای تازه نیاز نیست
به الفبایی تازه نیاز است!!

آخر شاهنامه

2004-07-26T18:30:00.000+04:30

غصه نخور غصه نخور غصه که درمون نمی شه
غصه برای سفره تازه شدن نون نمی شه
غصه نخور غصه نخور ،غصه به چشمات نمیاد
شبای کور بی چراغ،خورشید چشمات و می خواد
رو نقشه پیشونی تون هزار تا راه تازه هست
با یک تبر نمی شه که قامت جنگل و شکست
غصه نخور که غصه ها دیو هارو بیدار می کنن
ستاره ها رو می شکنن شب رو عزادار می کنن
یادت باشه یادم باشه،خدا همین نزدیکی هاست
طپ طپشای سینه مون حضور ممتد خداست!
یه روز دوباره لباتون خنده رو تکرار می کنه
بازم یه خواب آلوده رو دست تو بیدار می کنه
می شکنه با اعجاز عشق صد ساله طلسمتون
باز یه نفر ترانه هاش گل می کنه با اسمتون
شب سیا رو باکی نیست،وقتی که شب پشت دره
پرچم فتح شهر شب دست سپاه سحره!!
غصه نخور برای من ...این یعنی غصه خوردنم
یادت باشه اون که نداشت طاقت گریه تون ...منم
یادت با شه،یادم باشه...خدا همین نزدیکی هاست
طپ طپشای سینه مون حضور ممتد خداست
یه روز دوباره زندگی لباس شادی می پوشه
غصه نخور غصه نخور...آخر شاهنامه خوشه...
ح.ط.4 مرداد 1383

پرندگان عشق هرگز دوبار پر نمی گشایند

2004-07-26T18:26:00.000+04:30

تو آن گونه کن که می خواهی
اما جز این نیست عزیزم
عشق ما، بی هیچ آرایه ای،بی هیچ حادثه ای نا منتظر،
با دردی که چنین بر جانمان پای می فشارد،
چیزی نیست جز نفرت،
رفتن با ماندن فرقی ندارد.
من و تو...عزیزم!
روزنامه صبحگاهی را برای بار دوم خوانده ایم،
و برای بار دوم چشم در ساعت دوخته ایم،
برای بار دوم دست یکدیگر را به وداع فشرده ایم،
دیگر کاری برای انجام نمانده است
دلمردگی این دوباره ها ما را کشت...
من این جایم،با اعصابم بر آتش سیگار
دستان تو اما در تنهاییت یخ می زند.
کاش می دانستی
که پرندگان عشق هرگز دوبار پر نمی گشایند.
دوست من!
عشق ،مسافری ست که تنها یک بار به سراغمان می آید و یکباره می رود.
نزار قبانی/در بندر آبی چشمانت/ترجمه احمد پوری/با کمی تغییر در ترجمه...

2004-07-24T23:24:00.000+04:30

بابک صحرایی در این جا از جنتی عطایی و ترانه هایش نوشته است.

خواب های ساده دل

2004-07-16T18:03:00.000+04:30

تو را می شناسم
پاسخ معمای شیرینت را
تلخ
دریافته ام...

اگر چه با تو خورشیدی ست
اما سرزمین های من از خورشید تو،مرز های یخ بندان اند
و اگر چه با تو نوشدارویی ست
اما غرور دردهای من با نوشداروی تو،تجربه گران شکستنند

باید تو را در بیداری خواب آلوده ام فراموش کنم
زبان های اندرز در کارند
و چراغ های منطق فروزان
اما خواب های بیدار
خواب های اراذل
تو را به تصویر می کشند[با من کاری ت هست...
در گوشم زمزمه می کنی و با من
قرار عاشقانه ای می گذاری]

به گویش فراموشی سخن می گویم
باید نام تو را چونان آنانی که به چهره می شناسم فراموش کنم
لهجه نصیحت سخت زنده است:[هر آن چه بر تو می گذرد ...این روزها
و البته این شب ها(!) طبیعی ست...
این طبع آدمی ست
بر خاک سرد اعتماد کن
هر آتشی به خاک...خاک می شود]
اما رویای تو خاک سرد را سرخ می کند[نه کندتر ونه شتابان تر از من...به قامت
با من
خیابان آشنایی را گام می نهی
«دستم را بگیر»...این صدای توست
بی هراس و مومن
دست های کوچک مرا
به ساقه رسیده دستت
پیوند می زنی]

من سخت درتکاپوی پاسخم
این خواب ها بازمانده کدامین خاطره مشترکند[خاطرات هیچ؟
خاطرات خالی؟
خاطرات نهیب های تو:از من بگذر؟با من مپیچ؟]
یا نوید دهنده کدامین خاطره ناممکن پیش رویند؟[دوری از من...آن سوی مرزی مبهم...
اما رقص دستانت به من سلام می دهند
و چشمانت ازچشمانم به من نزدیک ترند
و گونه هایت به خاطر من
رنگ به رنگ اند و شاد]

چراغ منطق فروزان است
و فرمول ها - آن گونه که تو می خواستی - بر من حاکمند
اما...
ضرب «تو» در«تو»
دیگر
باهار نمی شود

جز در خواب های ساده دل من!
------------------------------------------------------------------------
ح.ط.26 تیر 1383

به تو بگویم

2004-07-10T11:44:00.000+04:30

قلبت پر از اندوه است
آسمان ها یتو آبی رنگی گرمایش را از دست داده است

زیر آسمانی بی رنگ و بی جلا زنده گی می کنی
بر زمین تو ،باران،چهره ی عشق هایت را پر آبله می کند
پرنده گانت همه مرده اند
در صحرایی بی سایه و بی پرنده زندگی می کنی
آن جا که هر گیاه در انتظار سرود مرغی خاکستر می شود.

دیگر جا نیست
قلب ات پر از اندوه است
خدایان همه آسمان هایت
بر خاک افتاده اند
چون کودکی
بی پناه و تنها مانده ای
از وحشت می خندی
و غروری کودن از گریستن پرهیزت می دهد.

این است انسانی که از خود ساخته ای
از انسانی که من دوست می داشتم
که من دوست می دارم.

دوشادوش زندگی
در همه نبردها جنگیده بودی
نفرین خدایان در تو کارگر نبود
و اکنون سرد و ناتوان
مرا در برابر تنهایی
به زانو در می آوری.
آیا تو جلوه ی روشنی از تقدیر مصنوع انسان های قرن مایی؟
انسان هایی که من دوست می داشتم
که من دوست می دارم؟

دیگر جا نیست
قلب ات پر از اندوه است
می ترسی_به تو بگویم_تو از زندگی می ترسی
از مرگ بیش از زندگی
از عشق بیش از هر دو می ترسی.

به تاریکی نگاه می کنی
از وحشت می لرزی
و مرا در کنار خود
از یاد
می بری.
{احمد شاملو/دفتر هوای تازه}

هیچ درمانی برای عشق نیست

2004-06-27T11:49:00.000+04:30

i loved you for a long long time.i know this love is real.
it dont matter how it allwent wrong.
that dont chang the way i feel.and i cant belive that
times gonna heal this wound that i'm speaking of.
there ain't no cure for love.

i'm aching for you , baby.i cant pretend i'm not.
i need to see you naked in your baby and your thought.
i've got you like a habit and i'll never get enough.

there ain't no cure for love.there ain't no cure for love.
all the rocket ships are climbing through the sky.
the holy books are open wide,
the doctors working day and night, but they'll never ever
find that cure of love.there ain't no drink,no drug.
there nothing pure enough to be a cure for love.

i see you the subway and i see you on the bus.
i see you lying down with mee.i see you waking up.
i see your hand,i see your hair,your bracelets
and your brush.and i call to you, i call to you,
but i dont call soft enough.
there ain't cure for love.

i walked into this empty church.i had no place else to go.
when the sweetest voice i ever heard,
whispered to my soul.i dont need to be forgiven
for loving you so much.its written in the scriptures.
its written there in the blood.i even heard the angels
declare it from above.
there ain't cure for love.
تو را زمانی بس طولانی دوست می داشتم.می دانم که این عشق واقعی است.
برایم مهم نیست که چگونه همه چیز به هم خورده.
این احساسم را تغییر نمی دهد.گمان نمی کنم
زمان بتواند این زخم را که درباره آن سخن می گویم التیام بخشد.
هیچ درمانی برای عشق نیست.

عزیزم قلبم برای تو مالامال درد است.تظاهر نمی کنم که چنین نیست.
نیاز دارم که جسم و فکر عریان تو را ببینم.
تو برایم عادتی شده ای و من از آن هیچ گاه سیراب نمی شوم.
هیچ درمانی برای عشق نیست.

هیچ درمانی برای عشق نیست.هیچ درمانی برای عشق نیست.
تمام موشک های فضا پیما از آسمان بالا می روند.
کتاب های مقدس گشوده اند
طبیبان صبح تا شب مشغولند.اما هیچگاه
علاجی برای عشق نیست.هیچ نوشدارو و هیچ تریاقی...
و چیزی آن قدر ناب نیست که بتواند عشق را درمان کند.

تو را در قطار زیر زمینی و در اتو بوس می بینم.
تو را می بینم که در کنارم آرمیده ای. تو را می بینم که از خواب بر می خیزی.
دستانت را، موهایت را، دستبند و شانه هایت را
می بینم و تو را میخوانم.
اما صدایم چندان ملایم نیست.
هیچ درمانی برای عشق نیست.

به درون این کلیسای خالی گام نهادم.هیچ جای دیگری نداشتم که بروم.
چون زیباترین صدا را شنیدم که
در روح من زمزمه می کرد.نیازی ندارم که
مرا به خاطر عشق مفرطی به تو ببخشایند.این در متون مقدس هم آمده است؛حک شده با خون
حتی صدای فرشتگان را هم شنیدم که از عرش ندا می دادند:
هیچ درمانی برای عشق نیست.
(برداشت از مرد دوران گذشته/لئو نارد کوهن/ترجمه سیلویا بجانیان/با کمی تغییر در ترجمه)

کوپه شماره 4

2004-06-27T00:14:00.000+04:30

در قطار رو به سوی مقصد تار
در کوپه شماره4
پشت شیشه های مات بی منظر
که گرفته از تن جاده ،غبار

روی صندلی کهنه کوپه
تن خسته مسافر غم
تنها، بی صدا ، بی چمدان
دور از آدم ها ، دور از این عالم

مرد بی ترانه ، بی آواز
مرد بی خاطره، بی رویا
مرد بی ستاره، بی فردا
مرد تنها...مرد تنها

قطار زوزه می کشد و می تازد
در مسیر ریل های فولادی
نیست جز ضجه چرخ دنده ها
هیچ نجوا و هیچ فریادی

مرد خسته می گریزد از
شهر خاطرات بی پایان
می رود تا به گور بسپارد
ای تن خسته این تن بی جان

با سرود سکوت بر لب او
آن طرف تر ، درون جنگل سرد
جغد شومی به کینه می خواند
یک ترانه از شکستن یک مرد

روی شیشه مه گرفته کوپه
مرد تنها صورتش را دید
گفت:ایستگاه آخر نزدیک است
از چروک روی صورتش فهمید!

مرد سرگشته میان بود و نبود
مرد گمگشته میان دود و غبار
مرد زخمی ؛ زخمی آزار
مرد کوپه شماره 4

کوپه شماره 4 به زودی با شما خواهد بود

2004-06-24T22:44:00.000+04:30

به زودی با و شما و همراه شما در این وبلاگ از ترانه خواهیم گفت و خواهیم شنید.تا آن روز من هنوز در خانه پیشینم هستم.